Een bijzonder concert en Laskiaistiistai

Ik loop een beetje achter met de blog, omdat mijn vriendje er afgelopen week was :). Ook daarover heb ik natuurlijk een hoop verhalen, maar die komen nog. Nu eerst een stukje van vorige week en de week ervoor.

De week ervoor is er eigenlijk bijzonder weinig spannends gebeurd. Ik had zangles, les van het Liedseminar, heb ook gezongen in de groepsles, heb lesgegeven onder het toeziend oog van de docente en mijn medestudente (wat wel goed ging - de docente vond dat ik een goede manier van werken heb, dus hoera :-), en heb voor het eerst een hele les Fins 4 meegemaakt. Misschien moet ik dat Fins 4 nog even uitleggen trouwens: ik wilde graag een Finse cursus doen in de tijd dat ik hier ben, maar die zat vol en ik kon er met geen mogelijkheid meer bij. Toen ben ik naar Fins 2 gegaan dat aangeboden werd door Metropolia, maar ik was veel verder dan zij waren. Daarom werd ik uitgenodigd om naar Fins 4 te komen (Fins 3 wordt dit semester niet gegeven). Eigenlijk is het tijdstip van Fins 4 heel onhandig voor mij, omdat ik dan ook Finland Close-up heb, dus meestal kan ik maar een uurtje meemaken van de les, maar nu kon ik er de volle 2,5 uur bijzijn. 

Verder heb ik nieuwe schoenen gekocht, omdat mijn (anderszins geweldige) Doctor Martens toch niet zo bestand bleken te zijn tegen de kou en de hopen sneeuw en ijs. Ik gleed vrij vaak (bijna) uit en kreeg in de dierentuin al na een half uur koude voeten. Nu heb ik een woest paar, van het soort dat ik anders eigenlijk niet zo snel zou kopen:

 Goede, warme schoenen en extreem praktisch. En eigenlijk vind ik stieken toch ook best mooi!

Helaas is tijdens het passen van nieuwe schoenen één van mijn paarse Doctor Martens schoenen gesneuveld. :-( Mijn favoriete schoenen en al 6 jaar oud! Ik hoop stiekem dat hij nog gemaakt kan worden...

Op zaterdag ben ik samen met mijn goede Spaanse vriendin Romina naar een tweedehands (internationale) boekwinkel geweest, omdat daar een concert was! We gingen kijken en luisteren naar een fluitiste en een pianist, die Hindemith en Bartók speelden. Het was best een bijzondere setting, zo op een podiumpje in een boekwinkel! Romina kent de eigenaar, en toen ze hem vertelde dat ik zang studeer, werd ik direct uitgenodigd om in mei daar ook op te treden! En dit gaat ook gebeuren: na wat overleg met Antti, de pianist waarmee ik hier samenwerk, hebben we besloten daar op 18 mei liedrepertoire ten gehore te gaan brengen van het Seminar :-). Ik was niet bijster onder de indruk van de piano, moet ik wel zeggen: hij was vrij brak, maar het lijkt me een bijzondere ervaring om daar te zingen, omringd door boeken :-). Het is ook een vrij speciale boekwinkel, met veel buitenlandse boeken (ik móest van de eigenaar even kijken naar zijn plankje Nederlandse boeken, waar hij erg trots op was) en regelmatig lezingen, discussie-avonden, etc.

Het podium en de musici

De boekwinkel

Romina en ik

En vorige week dinsdag was het "Laskiaistiistai": de dinsdag van Laskiainen. De Finnen vieren hiermee het begin van de 40 dagen voor Pasen, zeg maar wat wij als Carnaval hebben. Alleen gaat het hier op een iets andere manier: het gekste kostuum is een overall en het attribuut bij uitstek is de slee. Het is een soort studentenhappening, waarbij  studenten van alle universiteiten hier (Metropolia is een Hogeschool, dus wij waren niet vertegenwoordigd helaas) met een slee van een heuvel in een park afgaan. Verder is er nog een competitie die tussen de verschillende universiteiten gaat, waarvoor de studenten zelf een slee hebben gebouwd. Het gaat om de leukste en origineelste slee en ook dat de slee zo heel mogelijk beneden komt (denk ik). Eigenlijk een soort 'Ter land, ter zee en in de lucht' met slees!

De heuvel waar vanaf gesleed ging worden

De rij naar de top

Een bank als slee

 

De bank in actie              

Één van de kanshebbers in de competitie: de slee van Technische Universiteit Aalto

Zo snel mogelijk komt er dus ook een verhaal over mijn weekje met Remco :-)!

Een ijzige dierentuindag en een warme ontvangst

Afgelopen vrijdag was er weer een editie van Finland Close-Up. We zijn dit keer in het Parlementsgebouw geweest en hebben gesproken met een politicus. Bij binnenkomst leek het net alsof we op Schiphol waren: we moesten allerlei spullen inleveren en door een poortje waarbij riemen en petjes als zeer verdacht werden beschouwd... Ook mochten we niets mee naar binnen nemen, alleen evt een camera (maar mijn camera zit in mijn telefoon, die niet meemocht, dus ik kon geen foto's maken. De foto's op deze blog van het interieur zijn gemaakt door mijn huisgenootje Monika).

Ik vond het gesprek met de politicus, Jani Toivola, eigenlijk erg leuk. Hij is best een markant figuur, was voorheen acteur en daarna presentator (hij hostte bijvoorbeeld de Finse Idols) en raakte door de ontdekking van het feit dat hij een halfbroer in Duitsland had, en via hem, een Keniaanse familie die ze gezamenlijk hebben bezocht, geïnspireerd om de politiek in te gaan om meer bij te dragen in zijn land. Hij was erg bevlogen en vertelde onder andere dat in Finland, de ministers een publiek telefoonnummer hebben dat door iedereen gevonden kan worden, zodat iedereen hen op elk moment zou kunnen bellen! Best apart. Ook de politiek zelf wordt erg transparant bedreven; iedereen mag bij alle vergaderingen aanwezig zijn als publiek (mits je door de veiligheidscontrole heenkomt, natuurlijk). We kregen een tour door het gebouw, dat ook interessant was en mooi; in 1931 was het af en is het in gebruik genomen. 

Mijn favoriete onderdeel van het gebouw: een zogenaamde 'paternosterlift'. De liften gaan constant naar boven en beneden (de ene naar boven, de andere naar beneden) in een niet al te snel tempo, en het is een kwestie van erin springen en er op de verdieping waar je moet zijn weer uitspringen. Ik ben nog steeds erg verbolgen dat we het niet mochten proberen: het was helaas alleen bedoeld voor politici en werknemers in het Parlementsgebouw. 

De zaal waar de zittingen gehouden worden. De langste speech die hier ooit gegeven is door één persoon, was meer dan 6 uur lang. Deze speech maakte deel uit van een vergadering die meerdere dagen heeft geduurd...

Het Parlementsgebouw.

Uiteraard bevinden zich in het parlementsgebouw ook twee sauna's, waar de politici en hun staf even lekker kunnen relaxen. Eventueel samen met de media, overigens, die ook vaste werkplekken hebben in het gebouw en gebruik mogen maken van de sauna's. Jaja, sauna is hier echt een ding, hoor! En terecht, mag ik inmiddels wel zeggen :-).

Na de excursie in het Parlementsgebouw brachten we nog een kort bezoek aan Kirjasto 10 ('Bibliotheek 10'). Dit is geen bibliotheek in de traditionele zin van het woord: er zijn eigenlijk maar bar weinig boeken te leen. Wat je er wél kunt lenen, zijn cd's, muziekinstrumenten, videocamera's en andere apparatuur, er is een podium dat je kunt huren en verscheidene oefenruimtes en opnamestudio's voor muzikanten, er is een eigen radiostationnetje waarvoor de klanten programma's kunnen maken, een vergaderzaal die je kunt boeken... Allemaal gratis, op vertoon van je bibliotheekkaart, die ook gratis is. 

De "Vinylbar": een station om LP's om te zetten in CD's of andersom.

Op zaterdag zijn Monika en ik naar Korkeasaari Zoo geweest: een dierentuin op een eiland. Ik was hier al eens eerder geweest, maar dit keer was het extra speciaal omdat er een ijssculpturenwedstrijd aan de gang was! Vorige week hebben in het weekend deelnemers mooie ijssculpturen gemaakt, en dit weekend waren het koppels die streden om de eerste prijs. 

Sommige van de dieren waren ook aanwezig, zoals deze tijger die hier letterlijk en figuurlijk ligt te 'chillen'

Mijn favoriete ijssculptuur van vorige week              De "Wensstoel" van ijs

 

 Lol in de sneeuw.

 Het gebouwtje voor de tropische dieren. IJspegels :-D

 Een gezellig huisje, waar we zo ongeveer naar binnen werden getrokken om op te warmen.

Monika en ik in het huisje                             Er konden ook worstjes gegrild worden in het huisje

Er wordt hard gewerkt aan de sculpturen

 

Er is zowaar een Nederlands team!

Uitzicht op Helsinki vanaf het eiland. De witte torentjes rechts zijn van de Tuomiokirkko, waarvan ik eerder foto's heb gepost. De bruin met groene torentjes aan de rechterkant (het zicht wordt enigszins ontnomen door een gelig vlak) zijn van de Russisch-Orthodoxe Uspenski-kathedraal.

Dan de 'warme ontvangst': op zondag ben ik naar mummi (uitspraak is overigens "moemmie", dus niet zoals ons woord "mummy") geweest, Katri's oma. Zij spreekt alleen Fins en het was op sommige momenten echt een uitdaging, hoor! Het probleem met Fins is voornamelijk dat het vocabulaire zo anders is dan dat wij gewend zijn. Dus als iemand iets zegt, moeten het eigenlijk exact woorden zijn die ik ken, anders kan ik er gewoon echt niets van maken, en zo héél veel woorden ken ik nog niet. Dus af en toe was het echt onmogelijk voor mij om mummi te begrijpen, en ik weet zeker dat ik haar ook vaak niet goed begrepen heb. Maar, we hebben alsnog best kunnen communiceren, ik begreep ook dingen wél en ik had een woordenboek bij me ;-), dus als het echt te lastig werd, zocht ik een woord op. Ik heb zo ook weer wat nieuwe woorden geleerd, dus al met al was het een goede ervaring voor mijn Fins. En mummi is heel lief, dus het was heel leuk om bij haar op bezoek te zijn! Zoals een echte oma betaamd heeft ze me volgestopt met eten, en we hebben pulla gebakken (zoete broodjes met een speciale smaak door de toevoeging van kardamom)! De variant die we hebben gemaakt is ook mijn favoriete soort: voisilmäpulla. Het is een bolletje met in de bovenkant een klontje boter en een schepje suiker. Andere varianten zijn bijvoorbeeld korvapuusti (een kaneelbroodje, sterk gelijkend op het soort dat je ook bij IKEA kunt krijgen) en laskiaispulla (gevuld met slagroom en jam, speciaal voor de feestdag 'Laskiainen', dat op hetzelfde moment is als Carnaval).

Mummi met de pulla voordat ze de oven ingaan

  ... En ik eindig deze blogpost met het eindresultaat :-). En ik weet nu hoe ik het zelf moet maken, zodat ik over een aantal maanden in Nederland niet verstoken hoef te zijn van pulla :-D.

Restaurantdag en Fins gezang

Het was een enerverend weekend, maar ontzettend leuk! 

Op zaterdag was ik vlan plan naar een (gratis) zaterdagmiddagconcert te gaan in het Operahuis, maar nu bleek toch dat het al die sneeuw het Finse openbaar vervoer toch ook wel eens teveel kan worden: Ik wilde om 14.22 de tram nemen vanaf station Pasila, dit was een vrij vroege optie (het is een reis van maar 10 minuten), maar ik wilde graag alle tijd hebben. Ik heb uiteindelijk een half uur staan wachten, terwijl de temperatuur dus rond de -20 was, en in dat halve uur hadden er 3 moeten komen. In plaats daarvan was er één, en die was zó vol, dat ik er met mijn bescheiden postuur al niet meer bijpaste. Uiteindelijk was het te laat om nog op tijd bij de Opera te kunnen komen, dus ben ik in plaats daarvan maar gaan winkelen in het centrum. Gelukkig komen er nog vele zaterdagmiddagmatinees in de periode dat ik hier ben! En ik ben allang blij dat het hier met het OV niet zo hopeloos gesteld is als bij jullie in Nederland met de NS...

In de avond ben ik met wat andere uitwisselingsstudenten gaan kijken bij Ravintolapäivä, "Restaurantdag".  Het idee is dat iedereen voor één dag een 'restaurant' kan hebben, gewoon thuis, en dat men langs kan komen om te eten. Ik hoorde dat dit de derde editie was van Ravintolapäivä, en hier in Junna, zoals ons gebouw genoemd wordt, waren er maar liefst 2 deelnemers: een Koreaans/Japans restaurant (Seoul to Tokio) in de Common Room (dit is een zaal op de 9e verdieping, waar ook de sauna's en het balkon zijn, die je kan 'huren' als je een feestje wilt geven of bij elkaar wilt komen met een groep mensen) en in één van de appartementen een Italiaans restaurant (Bloody Bastards' Ravintola). 

 De aankondiging bij ons gebouw

We zijn bij beiden wezen kijken, en het was behalve lekker ook echt ontzettend leuk! Bij de Koreanen konden we voor 4,00 sushi krijgen of een 'Japanse pannenkoek' met zeevruchten, en hoewel de Common Room best groot is, stond er een behoorlijke rij buiten de deur! We besloten ons toetje (keuze tussen appeltaart en tiramisu) te gaan halen bij de Italianen, en zij maakten op een heel leuke manier gebruik van de beperkte ruimte: zij wonen in eenzelfde appartement als ik, met 6 kamers en een gezamenlijke keuken, en in alle kamers en in de keuken konden de gasten zitten. Het was heel sfeervol aangekleed allemaal, en heel persoonlijk omdat we gewoon in iemands kamer zaten. 

Monika en Elena (Duitse) lezen het menu bij het schaarse maar knusse licht

Na afloop van deze geslaagde Ravintolapäivä-ervaring, was er nog tijd voor spelletjes en zijn we nog richting het centrum gegaan om een Karaokebar te bezoeken. Dit is iets waar ik nog niet over gesproken heb, maar wat wel degelijk een groot deel uitmaakt van het uitgaansleven hier en ook van de cultuur. In Nederland ben ik zelden een karaokebar tegengekomen, maar hier vind je ze overal. En voor de heavy-metal-liefhebbers is er dan nog 'Hevi Karaoke'. Maar eigenlijk zitten er tussen de standaardnummers van de 'normale' karaokebars ook al wat 'hevi' nummers, bijvoorbeeld van Nightwish, HIM of Sonata Arctica. Het belang van vroeg komen werd ons ook duidelijk deze avond, want wij wilden uiteraard ook wel even wat zingen, maar moesten een uur en een kwartier wachten voordat we eindelijk aan de buert waren! Vorige week ben ik met een groepje zangstudenten geweest en toen kwamen we steeds vrij snel aan de beurt: we waren er rond 19.15 toen. Van alle nummers die door de Finnen gezongen werden, was overigens 2/3 ongeveer in het Fins. Dit was best opvallend! Het waren voornamelijk schlager-achtige nummers.

Overigens, iets wat ik in mijn vorige post vergeten was te vermelden: ik heb zelf deze week óók in het Fins gezongen. Geen schlager weliswaar maar het lied van Toivo Kuula waarover ik geschreven heb in de groepsles van de Liedklas. Het was best spannend, omdat de studenten en docenten van de Liedklas mij toen dus voor de eerste keer hoorden, én meteen in het Fins... Maar het ging eigenlijk erg goed. De docenten waren heel tevreden, en ze vonden mijn Finse uitspraak heel erg goed! Ze vonden zelfs dat het in zekere zin mooier klonk dan wanneer Finnen zelf in het Fins zingen! 

Verder ben ik op zondag naar Espoo gegaan om Katri's familie te bezoeken. Het was heel gezellig om hen weer te zien, en ik ben volledig volgestopt met eten. Kaisa, Katri's moeder, had een uitgebreide en heerlijke maaltijd gekookt met een grote zalm uit de oven, aardappels, salade en nog een andere groentenmix. Toen dat op was, kwam er pap op tafel en een soort aardbeiengelei om eroverheen te doen. En daarna nog eens de echte, authentieke zelfgemaakte Runebergintorttu, want het was dus Runeberginpäivä! 

 Een paar plaatjes van Espoo

Het huis van Katri's ouders

Ik kreeg gelukkig ook nog even de kans om mummi te zien, Katri's oma. En ik ben uitgenodigd om volgende week langs te komen om pulla met haar te bakken! Dat lijkt me echt superleuk en ik ben heel blij met haar uitnodiging. Het is wel een beetje een uitdaging, want mummi spreekt alleen Fins... maar dat is tegelijk ook wel weer een goede oefening voor mij...!

Vandaag heb ik, bevangen door jullie Elfstedenkoorts, een paar schaatsen gekocht bij het "Recycling Centre": een enorme tweedehandswinkel. Voor een schamele 4,80 ben ik nu in het bezit van een paar kunstschaatsen: het enige type schaatsen dat hier te koop is, naast ijshockeyschaatsen. Noren kennen ze niet. Ik ben met Monika even bij de zee gaan kijken of er al op de zee geschaatst kan worden, maar er ging een ijsbreker doorheen bij de haven, dus het is in ieder geval niet echt de bedoeling dat daar geschaatst wordt. Het is dus nog even zoeken naar een leuke plek om te schaatsen, maar ik heb in ieder geval heel veel zin gekregen na alle verhalen en foto's van iedereen op Facebook! En natuurlijk duim ik mee met jullie voor een Elfstedentocht!

-20 Is Best Wel Koud

De afgelopen weken hebben we vooral huisgenootjes zien komen, maar vandaag hebben we de eerste zien gaan: Eva (fluitiste) is weer terug naar Spanje vertrokken. Monika, Aurora (ook Spaanse fluitiste) en ik brachten haar vanmorgen naar het station.

v.l.n.r.: Monika, Eva, Aurora

Daarna was het tijd om richting Conservatorium te gaan en koffie met Runenbergin torttu te nuttigen. Komende zondag is het Runenbergin päivä, Runenbergdag, een feestdag ter ere van de nationale dichter Runenberg en dan worden deze taartjes gegeten, die me eerlijk gezegd nog het meeste deden denken aan een gevulde koek met stukjes noot. Wel heel lekker!

Kahvi ja Runenbergin torttu

In de middag hadden we weer een excursie met Finland Close-Up. Dit keer gingen we naar de "Cable Factory" (Kaapelitehdas): een voormalige kabelfabriek, daarna Nokia-fabriek, en nu een (enorm) cultureel centrum. In het gebouw kunnen artiesten/kunstenaars ruimtes huren om te werken, tegen schappelijke prijzen, en er is ook voldoende gelegenheid tot het exposeren van werk. Er zijn een aantal galerie-zalen, maar alleen in de gangen al is zat mogelijkheid tot het tonen van werk. Het is dan ook alleen al ontzettend leuk om door het gebouw te lopen en al die kunstwerken te zien! Naast de artiesten (voornamelijk beeldende kunstenaars), biedt de Fabriek ook nog ruimte aan o.a. dansscholen, een architectuurschool, verschillende talencursussen, repetitieruimtes voor rond de 120 bands en een radio-/tv-station en bedrijven en organisatoren van festivals kunnen terrein of zalen huren. Ik was persoonlijk erg onder de indruk van hoe de zaken hier aangepakt worden, hoeveel er kan en mogelijk is, hoeveel ruimte de artiesten krijgen (en dan bedoel ik niet alleen de fysieke ruimte, maar ook bijvoorbeeld de mogelijkheid om de zaaldie ze huren zelf vorm te geven) en hoe ongedwongen en relaxed de sfeer in het gebouw daardoor is.

Uitzicht op de binnenplaats vanuit één van de ramen.

 Één van de gangen met geëxposeerde werken

 Uitzicht vanaf het dak: de brug naar Lauttasaari. Om een beeld te geven, want door de sneeuw is alles wit en dat maakt de foto enigszins onduidelijk: de zwarte lijnen geven aan waar het dak eindigt, en de brug ligt over water (bevroren en besneeuwd).

 Uitzicht aan de andere kant + mij :-).

Bewijs dat het een kabelfabriek was

Een schilderswinkeltje in het gebouw! Hoe cool is dat!

 Één van de werken in de gang, "Unborn Melody" door Juha Anttinen (ik hoop niet dat ik één of ander copyright schend door dit hier te posten? Ik vind het in ieder geval heel erg mooi).

 Een ander interessant kunstwerk :-D

Na de tour in de Cable Factory mochten we nog een repetitie bijwonen voor een contemporaine dansvoorstelling :-).

Ook ben ik deze week weer een frequent bezoeker van de sauna geweest. Ik durfde het zelfs aan om naar het balkon te gaan tussen de saunabeurten door afgelopen woensdag en vandaag, waarover ik heb gesproken in één van mijn vorige blogs! En ik moet zeggen: het is echt heerlijk! Ik kan het iedereen aanraden! Het voelt zó relaxed om, als je net buiten weer bent opgefrist en afgekoeld, de sauna weer in te gaan en langzaamaan weer op te warmen... 

En het is nog een bron van grappige verhalen ook: afgelopen woensdag kwam er een jongen op het balkon toen ik daar zat (het balkon is gedeeld tussen de twee sauna's), die vroeg of ik Nederlands was. Hij dacht dat hij mij ergens van kende. Na een beetje praten en vragen kwamen we eruit dat we 3 jaar geleden samen in Museum Boerhaave hebben gewerkt als bijbaantje! Wat is de wereld toch klein, als je nagaat dat we elkaar in die 3 jaar helemaal niet gezien of gesproken hebben, en vervolgens allebei in Helsinki zitten en ook nog in dezelfde flat wonen... Het was natuurlijk een beetje een aparte situatie, aangezien we op een balkon zaten met -20 met alleen een handdoek aan, en ik vrij snel na onze ontmoeting weer naar binnen moest gaan omdat mijn haar bevroren was, maar echt ontzettend leuk!

Ohja, het is dus -20. -20 Is Best Wel Koud.

 Check de laag sneeuw op mijn raamkozijn...!