Nederland(s) is overal...

Er is alweer veel gebeurd sinds mijn laatste post.

Allereerst heb ik natuurlijk mijn eerste zanglessen gehad! Deze 2 lessen bevielen me goed, al is het nog een beetje moeilijk te zeggen of hij nou echt dé docent voor mij is. Daar mogen jullie me over een paar weken naar vragen :-). Hij heeft in ieder geval geen gekke dingen gedaan en gezegd, die lijnrecht tegenover de ideeën van mijn docente in Utrech staan. Over het algemeen denk ik dat hij in dezelfde lijn ligt, alleen op andere dingen de focus legt. Maar het is nog even aftasten. Mijn andere lessen deze week zijn ook wel goed gegaan. Hoogtepunten waren de vakken "Finland close-up" en "Lied-seminar". Bij Finland close-up, een vak over alle facetten van de Finse cultuur met een hoop excursies (altijd leuk), zijn we woensdag naar de fabriek geweest van Iittala, Arabia (keramiek/servies) en hun overkoepelende bedrijf Fiskars (het oudste bedrijf van Finland, gespecialiseerd in huis, tuin en keuken, opgezet in 1649). Voor mij als Iittala-fan (ik refereer nogmaals naar mijn Taika-servies :-) was het superleuk om eens een kijkje in de fabriek te kunnen nemen! Er was ook een museum, met lijnen van Iittala en Arabia van vroeger en dat was ook wel heel tof om te zien. Maar Taika blijft toch mijn favoriet! :-)
Het was overigens wel speciaal dat we foto's mocht maken in de fabriek. Sinds  een incident waarbij Iittala met een nieuw design zou uitkomen, en IKEA een dag eerder een bijna exact gelijk design op de markt bracht (die dekselse IKEA!), laten ze fotografie maar mondjemaat toe. Dit keer mocht het in de hal, omdat ze hem opnieuw aan het inrichten waren. In de fabriek zelf mocht het helaas niet.

Mijn servies!

Thema-mokken van Arabia. Helsinki is dit jaar Design Capital of the World, dus dit is een speciale lijn met afbeeldingen van Helsinki erop.

 Mooi uitzicht vanuit het gebouw. Zoals jullie zien hebben we veel sneeuw :-)

Volgende week gaan we met Finland Close-up naar het Muziekcentrum en het Finse Radio Symfonie-orkest in actie zien. Ik kijk er nu al naar uit!

Bij Lied-seminar behandelen we dit semester Scandinavische componisten. Ik ben hier heel blij mee, want één van de redenen om hier te komen, was om meer Scandinavisch/Fins repertoire te leren kennen. Het is een vrij intensief vak voor duo's (piano + zang), met in totaal 4 groepslessen en nog 13x privéles per duo met de docenten (een pianodocent en een zangdocente). Uiteindelijk zullen we een stuk of 10 liederen behandelen ("afhankelijk van hoe hard je werkt", aldus de docente) en eind april geven we concert. Ik heb er heel erg veel zin in!

Een ander hoogtepunt deze week was afgelopen dinsdag, toen ik voor het eerst naar de opera ben geweest hier! Iemand van school had gratis kaarten voor de generale repetitie. Het was Händel's Barokopera "Julius Caesar", met een vrij moderne regie. De zangers en de muziek vielen me absoluut niet tegen en de regisseur had op zich goede ideeën. Aria's in Barokopera's zijn nogal lang, en de regisseur heeft duidelijk geprobeerd van elke scéne een verhaaltje te maken om te voorkomen dat het saai werd: er gebeurde steeds vrij veel op het toneel, waarbij karikatuur-achtige karaktereigenschappen van de personages naar voren kwamen, zoals Cleopatra die een soort blonde bimbo was.  Ook heeft hij zijn best gedaan veel humor in de opera te brengen. In sommige scenes werkte dit heel goed, maar helaas vond ik de meeste scenes eerder beschamend (of plaatsvervangende schaamte opwekkend) dan grappig. Het belachelijkste voorbeeld vond ik daarbij een liefdesaria, waarin Caesar met een hartjeskussen ronddanste en tot overmaat van ramp Asterix en Obelix tevoorschijn kwamen en mee gingen dansen, ook elk met een hartjeskussen :-S. Ook had Cleopatra een scene waarin ze een soort huidskleurig pak droeg met lampjes op de tepels en het kruis, en een felrode knipperende pijl op haar kont... Ik hoop toch echt, dat áls ik ooit in een opera mag zingen, ik niet zoiets hoef te doen!! Misschien was het uiteindelijk niet de beste eerste opera om hier te zien, achteraf gezien. Maar: het was gratis (Hollander) en er worden veel operá opgevoerd in de tijd dat ik hier ben, dus een herkansing zal zeker volgen. Ik was bijvoorbeeld heel erg verheugd om in een folder te lezen dat in maart Dvorak's "Rusalka" zal worden gespeeld. Ik wil die echt heel erg graag zien! :-D

Het opera-gebouw (Ooppera)

Het is wel apart - en nu komen we op de titel van deze blog - dat ik hier op de één of andere manier constant Nederland en het Nederlands tegenkom. Tegenover het Conservatorium is Bierhuis Amsterdam (waar de leden van het koor waarbij ik zing na de repetitie vaak wat gaan drinken), elders in de stad is er ook nog een Bierhuis Rotterdam en als ik uit mijn raam kijk, zie ik een verlicht bordje "van Gogh". Ook heb ik hier in 2 weken tijd al 4 mensen gesproken die ooit in Nederland hebben gestudeerd (3 musici, allemaal Fins, eentje ook in Utrecht en 1 Noorse scheepstechnicus, of hoe heet dat, die in Delft op de Technische Universiteit heeft gezeten), waarvan 2 ook daadwerkelijk wat Nederlands spreken. Toen ik naar de opera ging, werd ik ook in het Nederlands aangesproken door degene die de kaartjes had geregeld. Ik ben inmiddels alleen zó geprogrammeerd, dat ik mijn eigen taal op zo'n moment niet eens herken, dus ik antwoordde braaf met "joo" ipv "ja"...

Een frustratie is er ook wel hier: ik moet constant overal naar zoeken en ben ook al een aantal keer verdwaald geraakt. Er is een routeplanner op internet, maar die stuurt je soms op gekke routes, en er staat bij bussen en trams ook niet bij wat de richting is, dus het is altijd weer afwachten of je wel de goede kant op gaat. In de bus is er geen schermpje waar de haltes op staan, dus ook de halte vinden is op de gok. Vragen aan de chauffeur is een optie, maar hoewel Finnen goed Engels spreken, laten de engelse vaardigheden van juist de buschauffeurs te wensen over. Plus, als je vraagt, in het Fins dan, of ze naar een bepaalde halte gaan, weten ze vaak zelf niet eens of ze daar stoppen (of ze hebben zelfs nog nooit van de halte gehoord). Of ze geven je aan waar je uit moet stappen en het blijkt de verkeerde halte te zijn (te vroeg of te ver). Kortom, als het even kan, vermijd ik de bus (ik kan verder kiezen uit trein, metro en tram)... 
En als je dan eenmaal uit je vervoersmiddel gestapt bent, moet je ook nog het goede gebouw vinden en dan lijken straatnaambordjes toch enigszins spaarzaam aanwezig te zijn... Maargoed, dit hoort natuurlijk allemaal bijhet leven in een vreemde stad. Bovendien heb ik inmiddels een goede kaart van Helsinki ;-).

Tot slot nog een paar plaatjes van Helsinki bij nacht (nouja, avond), de Pohjoisesplanadi met het standbeeld van nationaal dichter Runeberg (hij heeft het nationaal epos van Finland op schrift gesteld: de Kalevala) en de Tuomikirkko.